Vereniging Dansondernemers Nederland

• 23 apr 2026, 13:26:00

Interview met Sophie, winnaar van Project Dans

Vlak na de finale van Project Dans (NTR) spreken we Sophie van der Heide— de winares van het TV programma. De winnaar van het programma wint niet alleen de titel van beste allround danser van Nederland, maar ook een plek in een nieuwe productie van het ISH Dance Collective. Maar achter dat podiumverhaal schuilt meer dan alleen talent en doorzettingsvermogen. Sophie groeide op in de dansschool van haar moeder, waar passie en verwachting hand in hand gaan. Als lid van Dansondernemers Nederland en gezicht tijdens de actie op het Plein in Den Haag, laat ze zich bovendien zien als iemand die verder kijkt dan haar eigen carrière. Hoe kijkt ze terug op haar avontuur, en waar ligt haar toekomst: in het familiebedrijf of daarbuiten?

Hoe kijk je terug op de finale van Project Dans?

De finale was fantastisch. Ik mocht eindelijk mezelf laten zien in mijn eigen stijl en met mijn eigen choreografie. Het was een spannende dag vol emoties: op sommige momenten was ik heel nerveus en dan weer heel relaxed. Maar bovenal was ik heel happy en dankbaar dat ik deze dag mocht meemaken, samen met mijn vier dansers.

Wat ging er door je heen vlak na afloop?

Ik kon het niet geloven… Ik moest huilen van geluk, de tranen bleven maar komen. Ik heb me echt nog nooit zo blij gevoeld.

Wanneer tijdens het programma dacht je: dit zou ik kunnen winnen?

Het voelde vaak heel dubbel. Tijdens de shows kreeg ik veel complimenten en voelde ik me zelfverzekerd. Maar elke aflevering begon met de “iconic moves”, en daar eindigde ik vaak als laatste. Dat maakte me juist weer heel onzeker. Mijn doel was eerst om aflevering 4 te halen, daarna werd dat aflevering 6. Maar toen kwam Commercial en dacht ik echt dat dat mijn einde zou zijn. Toen ik dat overleefd had en hoorde dat de volgende stijl Jazz werd, kreeg ik wel het gevoel dat ik de finale zou kunnen halen.

Tijdens de finale zelf dacht ik tijdens het oefenen dat ik een kans had om te winnen. Maar na de show, toen ik mijn feedback vergeleek met die van Simon, dacht ik eigenlijk: “de winst is voor Simon.” Daarom was ik extra gelukkig toen bleek dat ik toch had gewonnen.

Hoe ziet een gemiddelde trainingsdag tijdens Project Dans eruit?

De week bestond uit drie trainingsdagen en één showdag. Op maandag werkten we aan de “iconic moves”. Dat waren lange dagen: we begonnen vaak om 9:00 uur en waren rond 17:00 uur klaar. De volgende dag werden we verdeeld in groepjes en had je meestal een dagdeel training. Eerst leerde je in 1,5 uur de choreografie van de expert, en daarna had je nog 1,5 uur om te cleanen met Natascha en Shaker (off cam).

donderdag kwam je nog een dagdeel terug voor een repetitie met Natascha en Shaker voor de camera. deze dag moest je ook langs de stylist en moest je passen en werd je kleding bepaald. 

Wat was fysiek het zwaarste moment in het programma?

Toen ik hoorde dat ik weer laatste was bij aflevering 6 – Commercial. Normaal verwachtte ik dat ergens wel, maar dit keer totaal niet, omdat het voor mijn gevoel juist heel goed ging.

Off camera had ik een verdrietig moment met Natascha en de regisseur. Daarna moesten we meteen door met het aanleren van de groepschoreografie. Op dat moment was ik gewoon op: moe, verdrietig en mijn hoofd kon het niet meer verwerken. Toch wist ik dat ik moest doorzetten en mezelf moest blijven bewijzen. Dus heb ik alles op alles gezet en ben ik er alsnog voor gegaan.

In diezelfde week had ik ook weinig geslapen en merkte ik dat ik oververmoeid raakte en steeds meer kleine pijntjes kreeg.

En mentaal—waar werd je het meest op getest?

Isabelle Beernaert – Aflevering 4 (Modern). Ik keek enorm naar haar op en verheugde me juist op deze aflevering. Ik kende haar nog van vroeger en was echt enthousiast toen ik hoorde dat zij les zou geven.

Misschien maakte dat het juist mentaal zo zwaar. Tijdens de training leek ze mijn manier van dansen niet te waarderen en bleef ze me continu corrigeren met “nee Sophie, nee Sophie”. Dat ging eigenlijk de hele 1,5 uur zo door.

Ik ben iemand die ervan houdt om gedrild te worden en ik ga juist goed op een harde aanpak. Maar ik geloof ook dat een klein complimentje je kan helpen groeien en je het gevoel geeft dat je er mag zijn. Door de manier waarop het ging, werd ik juist onzeker. En onzeker dansen is voor mij het moeilijkste wat er is.

Was er een coach die er voor jou echt uitsprong?

Beide coaches waren fantastisch en hebben mij op hun eigen manier iets waardevols meegegeven. Natascha is echt een voorbeeld voor mij. Ze heeft me er mentaal doorheen gesleept en was er echt om ons naar een hoger niveau te tillen.

Shaker sprong er ook uit op zijn eigen manier. Hij gaf duidelijke feedback wanneer iets niet goed was en deelde op de juiste momenten levenslessen die ik echt nodig had.

Als jullie met coach de “experts” bedoelen (choreografen):
Iedereen heeft me iets meegegeven, maar deze vier zijn mij het meest bijgebleven.

Gino – niet alleen een superleuke docent, maar ook heel betrokken. Hij bleef ons volgen en kwam zelfs later nog kijken.
Euvgenia – haar manier van lesgeven was heel doordacht, duidelijk en tegelijk rustig en gezellig.
Virgill – streng, en zijn aflevering was voor mij een soort mental breakdown, maar ik kijk wel naar hem op.
Tara – mijn favoriet. Zo lief en zacht, maar tegelijkertijd een geweldige choreograaf. Alles wat ze maakt is prachtig.

Wat is het belangrijkste dat je van hen hebt geleerd?

Dat je altijd open moet blijven staan voor verschillende stijlen, manieren van werken en feedback. Iedereen heeft een andere aanpak, en juist daar groei je het meest van.

Je wordt getest als allround danser—welke dansstijl vond je het moeilijkst?

Dat vind ik lastig. Ik vond vooral de “iconic moves” het moeilijkst, omdat ik vaak een dag nodig heb om een choreografie echt te laten zakken. Op de dag zelf ben ik nog te veel bezig met “ik hoop dat ik het niet vergeet”, waardoor ik minder goed kan performen. Maar als ik één stijl moet kiezen, dan zeg ik Ballroom.

En welke stijl ligt je juist het meest natuurlijk?

Jazz! Daar ben ik mee begonnen toen ik klein was :)

Wanneer wist je dat dans meer was dan een hobby voor jou?

Eigenlijk heb ik nooit beter geweten. Ik ben opgegroeid met dans. Mijn moeder had een eigen dansschool en ik zat vanaf groep 7 al op een dansvooropleiding. Het voelt alsof ik eerder kon dansen dan lopen.

Wat drijft jou om te blijven groeien—ook als het zwaar is?

Ik ben perfectionistisch. Zwaar of niet, het kan altijd beter. Ik stel doelen voor mezelf en ga daar ook echt voor.

Hoe heb jij het ervaren om op te groeien in een dansschool van je moeder?

Vroeger vond ik het heel leuk. Mijn moeder en ik deelden dezelfde passie. Ik begon al met lesgeven toen ik 15 was, maar achteraf denk ik dat dat eigenlijk te jong was. Tijdens mijn opleiding begon ik te voelen dat ik niet zeker wist of ik de dansschool wilde overnemen, maar dat was toen moeilijk om uit te spreken.

Wanneer voelde het als jouw eigen keuze, en wanneer niet?

Na mijn opleiding koos ik ervoor om een jaar weg te gaan. Ik was aangenomen voor een cruiseschip, maar door corona ging dat niet door. Uiteindelijk kwam ik weer terug bij de dansschool, eerst voor een paar uurtjes, maar daarna werd de stap om weer weg te gaan steeds groter. De afgelopen vier jaar voelde ik eigenlijk al dat ik niet dezelfde passie had als mijn moeder en de dansschool niet wilde overnemen.

Wat is het mooiste dat je van je moeder hebt meegekregen?

Mijn moeder zit vol passie en energie. Ik bewonder hoe ze alles zelf heeft opgebouwd. Ze heeft me altijd gesteund en stond altijd voor me klaar. Ik lijk ook op haar in mijn manier van lesgeven, dat heeft ze me zeker meegegeven. Zij heeft mij gemaakt tot wie ik nu ben.

Hoe ga je om met liefde en verwachtingen binnen een familiebedrijf?

Dat is lastig. Als je dezelfde visie hebt, is het heel mooi om samen te werken. Maar achteraf denk ik dat het niet altijd gezond was. Werk en de moeder-dochterrelatie moeten gescheiden blijven, en die grens vervaagde soms.

Ik vroeg vaak: “ik wil nu een mama-antwoord, niet een baas-antwoord.” Maar dat was niet altijd makkelijk.

Heb je momenten gehad waarop je bewust voor jezelf koos?

Ja, best vaak. Maar omdat ik mijn moeder niet wilde teleurstellen, krabbelde ik vaak weer terug.

Hoe open praten jullie daar samen over?

We praten er wel over, maar het blijft moeilijk. Zodra ik uitspreek dat ik mijn eigen pad wil volgen, lopen de emoties soms hoog op en wordt het lastig om echt goed te communiceren.

Hoe kijk jij naar het overnemen van een familiebedrijf?

Ik vind het mooi als een volgende generatie het overneemt, maar het moet nooit de droom van de ouders zijn. Het moet echt de droom van het kind zijn. Dat is het belangrijkste.

Zie jij jezelf de dansschool overnemen?

De dansschool staat al op mijn naam en we zitten momenteel in een VOF met mijn moeder, stiefvader en broer. Die zijn we aan het ontbinden.

Ik heb de keuze gemaakt om te stoppen met het runnen ervan, en ik ben nog nooit zo zeker geweest van een beslissing als deze.

Wat trekt je in het ondernemerschap, en wat minder?

Ik vind het organiseren en creëren heel leuk, zoals het maken van een eindshow.

Maar de druk en negativiteit vind ik lastig. Je moet altijd “aan” staan, mensen verwachten veel en je krijgt er niet altijd iets voor terug.

Eén ding is duidelijk: Sophie van der Heide staat op een kantelpunt. Met een stevige basis vanuit huis, een groeiend podium en een duidelijke stem binnen de danssector, ligt de weg voor haar open. De vraag is niet alleen wat ze gaat doen, maar vooral hoe ze haar eigen koers blijft bepalen—tussen traditie en ambitie, tussen verwachting en eigen keuze.

Foto: Michel Schnater michelschnater.nl